Reisverslag

Indonesië

Joshar, 18 januari 2009
Indonesië Ubud - Jimbaran - Kuta

the end!

Dag iedereen,


De reis mag dan wel al een tijdje achter ons liggen, toch willen we graag nog verslag uitbrengen van de laatste twee weken om ons reisverhaal volledig af te ronden.

Het is duidelijk dat je snel vergeet wanneer je niets hebt opgeschreven, nochtans doen foto's wonderen om je terug een groot deel voor de geest te halen. We doen ons best!

We waren in Ubud gebleven... deze keer voor de derde maal. Dit geweldig mooi dorpje had ons echt in zijn macht. Het is dan ook de uitgelezen plek om souveniers te kopen voor thuis. Uren kuieren op marktjes werd ons lot. En goed dat we geworden waren in afbieden! Naar de markt gaan 10 min voor sluitingstijd werd ons handelsmerk... Final prices!!!

We wisten wel dat Ubud meer te bieden had dan dat. Enkele musea hebben we ons niet weerhouden...
Zo werd ons het Neka Art museum getipt door een Frans koppel vanuit Marseille. De geschiedenis van de Balinese kunst tentoongesteld in één museum, een leerrijke ervaring.
Dit Frans koppel, Philippe en Caroline, zaten ook in ons guesthouse. Een leuke anekdote kan ik me hier nog wel over herinneren. We zaten op een avond gezellig met vier aan ons tafeltje op ons terras te praten. Ervaringen uitwisselen over Ubud, leerkracht LO zijn in Frankrijk, brommerervaringen in Azië, ... Toen we wilde gaan slapen zei Shari nog: 'als je me hoort gillen, heb ik een akelig beest gezien'... Even later in de slaapkamer ziet Shari inderdaad een beest lopen en roept: 'Johan, Johan, welk beest is da, doe da weg...' 'Ach Shari, da zal wel weer een Gekko zijn en die zijn lief, die eten enkel insecten...' antwoordt Johan. Even kijken en plots loopt er vanachter het gordijn een gigantische spin over Shari haar blote voeten... De Franse buren waren nog wakker en stonden in een mum van tijd aan onze deur. Ook de eigenaar van het guesthouse kwam aangesneld met een baseball-knuppel maar toen hij hoorde dat het over een spin ging, lach hij bijna dubbel van het lachen. Nog geen twee minuten later werd de spin vissenvoer... Spinnen zijn hier niet gevaarlijk zei hij. Maar Philippe en Johan waren toch blij dat zij van die spin geen vissenvoer hadden hoeven maken.

De volgende dag zijn we met een gehuurde brommer een vulkaan op gereden. We hadden al gehoord dat je moest opletten voor de corrupte politie die onderweg naar de vulkaan wel eens geregeld toeristen tegen durfden houden. Zoals wij dus... Gelukkig waren Shari en Johan juist omgewisseld van plaats zodat Shari op dat moment de brommer aan het besturen was toen de politie ons tegen hield... 'Internationaal rijbewijs graag!' oeps... daar waren we niet van in het bezit. 'Ja, meneer, hoeveel wilt u ons dan betalen' vroeg de politie-agent. 'We zijn hier met 6 politiemannen dus lijkt me 100.000 rupia wel in orde, hoeveel wilt u geven...?' We stonden even versteld van de lokale handelingswijze voor een boete maar gelukkig hadden we ons hier al een beetje op kunnen voorbereiden. En na een heftige discussie over hoe slecht dit wel eens zou kunnen zijn voor de toeristische-brommerverhuur-industrie, vroeg hij ons of we op huwelijksreis waren. EUHM JA JA, tuurlijk meneer! Hierdoor en door de conversatie te voeren vanuit Shari haar boezem, konden we toch zonder enig rupia te betalen, verder rijden. Leve Shari haar borsten!

Een gigantische krater had een groot meer doen ontstaan. Vanop een heuveltop naast de vulkaan hadden we weeral een bijzonder mooi uitzicht.
We wilde met de brommer rond het krater-meer rijden om daarna de vulkaan te beklimmen. Het eerste deel ging prima, maar het gedeelte vulkaan beklimming was minder succesvol. De enige mogelijkheid was om in groep met gids 's morgens heel vroeg te vertrekken voor een ongelooflijk stevige wandeling. Omdat we die avond terug in Ubud wilde slapen, zijn we na een verwoede poging om de vulkaan met de brommer te beklimmen toch maar weer de vulkaan af gereden en via dezelfde weg terug de rijstvelden gaan opzoeken.

Ubud begonnen we ondertussen wel te kennen en aangezien we nog maar een week hadden voor we in Denpasar (Kuta) zouden opstijgen, leek het ons een goed plan om al terug die richting uit te gaan. Jimbaran, dat leek ons perfect! Een gezellig rustig strand niet ver van de luchthaven. Deze beach is gekend voor zijn oeroude vis-restaurantjes aan het strand. (zie verhaal Jimbaran-resaturant in Jakarta)
Hier heeft Shari voor de eerste keer in haar leven kreeft gegeten, geserveerd met verse kokosnoot... en zicht op zonsondergang. Romantisch nietwaar!
Omdat het toch het einde van de reis was, hebben we onszelf een beetje laten gaan en voor een hotelletje met airco en zwembad gekozen. We moesten al wat terug aan de Belgische luxe beginnen te wennen hé.

Toen we zo een keer op het strand aan het eten waren, kwam er plots een grote caravaan voorbij met veel toeters en bellen. Dit bleek een begrafenis te zijn. Op deze plek worden de overledenen met een bootje in de zee gebracht en 'overgeleverd' aan het open water... zo kreeg ons heerlijk eten toch een bijzondere bijsmaak.

Terug naar Kuta, was onze laatste stop in Indonesië. Johan had hier wat gerief laten liggen in een lokker van een hotelletje om minder gewicht te moeten meesleuren. Onze laatste dagen Kuta dienden dan ook om al onze kleren nog eens grondig te laten wassen en de overtollige kilo's uit onze bagage ofwel in de vuilbak te gooien ofwel op te sturen via de post. (bootpost tot 20kg bleek vanuit Indonesië echt niet zo duur).

De laatste 48 uren in Indonesië werden opgevuld aan een Balinees strand, op een Balinese stoel voor een Balinees gerecht, in een Balinees bed of op een Balinese surfplank...

Op de terugweg na zo'n reis, met zicht op weerzien van familie en vrienden, denk je maar aan één ding: 'zo vlug mogelijk terug thuis zijn.' En het laatste waar je dan aan denkt is dat je Visum voor 2 dagen vervallen is. 'Je visum is 2 maanden geldig' hadden ze ons bij de ambassade in Maleisië verteld. Maar voor een visum wil dit 60 dagen zeggen en niet 62 indien juli en augustus 31 dagen tellen... BOETE!!! 800.000 rupia per persoon. Maar als je er niet op voorzien bent en aan het einde van je trip bent is 50 euro per persoon niet niks. Na veel discussiëren, bijna onze vlucht te missen, lopend op zoek te gaan naar een geldautomaat, uiteindelijk met onze laatste centjes bij elkaar te rapen toch op het vliegtuig richting Singapore te kunnen stappen waren we blij om in onze vliegtuigstoel neer te kunnen ploffen...

Singapore airport heeft er dan toch voor gezorgd dat we niet echt met een wrang einde zijn blijven zitten. Terminal 3 van de luchthaven was volledig vernieuwd waardoor dit op zichzelf al bijna een aanrader is om eens een vlucht te nemen naar Azië... Een dag, een nacht en een dag doorbrengen op een luchthaven zal niet direct onze hobby worden maar bomen, beekjes, vijvers, palmbomen ondergebracht in een megalomaan shoppingcomplex met gezellige restaurantjes, cafétjes, cinema, ... laat de tijd toch snel voorbijvliegen.

Het weerzien van vrienden en familie deed ons uiteindelijk enorm deugd. Maar toch willen we jullie nog één ding meegeven: 'moest je zelf met de reiskriebels zitten, twijfel niet en doe het gewoon!'

Want voor ons werd het...
EEN REIS OM NOOIT MEER TE VERGETEN!!!

Hopelijk hebben jullie vanachter de computer mee kunnen genieten en wegdromen van onze zes maanden durende tocht door Azië... Bedankt voor jullie interesse en alle reacties!


'The butterfly-effect comes true'

Johan De Troeyer
Sharmila Deloose


The End...

Foto's bij reisverslag

Vorige

Volgende

Verzend als wenskaart  

Ubud, fotoshoot tussen de rijstvelden

Vulkaan...

Vulkaan... spelende kinderen

Jimbaran... restaurant op het strand

Kuta, tuinterras

Singapore airport... nachtje in de luchthaven

Singapore airport... in de skytrain

Singapore airport... terminal 3

Singapore airport... terminal 3

Singapore airport... terminal 3

Reageren op bovenstaand reisverslag